BORD, Hutian-oven, qingbai, Song-dynastie (960–1279 n.Chr.)

Een qingbai schaduwblauw bord uit de Song-dynastie, vervaardigd in de Hutian-oven.

De Hutian-oven in Jingdezhen, provincie Jiangxi, was een vooraanstaande oven uit de Song-dynastie, beroemd om de productie van veel yingqing (qingbai)-keramiek: voorwerpen met een witte scherf bedekt door een zeer transparante glazuurlaag. Yingqing — ook qingbai genoemd — is in essentie wit van toon; de glazuurlaag krijgt een delicate blauwtint waar zij dikker is. Het behoort tot de keramieksoorten die de productie van Jingdezhen tijdens de Song-dynastie het duidelijkst verbeelden.

Deze schotel is ondiep en breed open, met een brede kuip en een lage voet. De rand is dun, wat het geheel een lichte indruk geeft.
Het glazuur is gelijkmatig aangebracht van de kuip over het lichaam en toont, wanneer door licht beschenen, een heldere blauw-witte tint. Het glazuuropervlak vertoont fijne craquelé, met op sommige plaatsen zichtbare sporen van ijzer en rode klei.

Aan de rand is de klei blootgelegd door een teruggewreven behandeling (覆焼). Bij qingbai-keramiek uit de Song-dynastie werd deze methode toegepast om voorwerpen efficiënter te stoken, en er zijn voorbeelden bekend waarin het glazuur op de rand vóór het stoken werd weggeveegd. Bij dit exemplaar loopt een smalle band klei, gestookt tot bleekwit, rond de rand en vormt een aangenaam contrast met het fijne blauwachtig-witte glazuur. Rond de voetring zijn ook blootgestelde plekken, waar de witheid van het keramische lichaam en sporen van aangehechte rode klei zichtbaar blijven.

Dun gevormd heeft het bij het vasthouden de lichtheid die kenmerkend is voor Song-keramiek. Het ondiep open profiel, het heldere qingbai-glazuur, de fijne craquelé en de door de stook aan de rand blootliggende klei verenigen zich tot de ingetogen uitstraling die typisch is voor de Hutian-oven. Het formaat is goed geschikt om een kyusu te dragen bij het schenken van sencha of als schaal voor zoetigheden.

Aan de rand bevinden zich kleine afslagjes en schaafplekken. Aanhechtende grondresten van de opgraving, slijtage aan het glazuuroppervlak en fijne craquelure zijn aanwezig, maar de algehele vorm is goed bewaard gebleven.