LEEUWENBEELD, Paar, Edo-periode (1603–1867 n.Chr.)

Dit houten leeuwenbeeld is een paar, waarbij beide figuren zijn versierd met een enkele hoorn op hun hoofd en staarten die in drie punten splitsen. Hun ogen zijn rond en uitsteken, en hun monden zijn wijd open, waardoor hun tanden zichtbaar zijn. Gezaagd uit dicht hardhout, staat elk beeld ongeveer 30 cm hoog en presenteert een opvallende aanwezigheid ondanks hun bescheiden formaat. Het oppervlak vertoont geen duidelijke sporen van kleur of lak, maar onthult in plaats daarvan de rijke textuur van verouderd hout.

Aangezien de oorsprong onzeker blijft, zal ik mijn observaties delen. De hoornige leeuwenfiguren en de gespleten staarten zijn motieven die doorheen het oude en middeleeuwse Azië te vinden zijn, vaak geassocieerd met volksgeloven en de afstamming van beschermende beesten.

Hoewel er enkele overeenkomsten zijn in expressie met de Barong-figuren uit Indonesië, suggereren de verschillen in hoorn- en staartstructuur dat ze waarschijnlijk geen gemeenschappelijke oorsprong delen. Aan de andere kant vertoont de oude leeuwenbeeldstijl die via China arriveerde overeenkomsten zoals omhoogkijkende ogen, hoorns en gespleten staarten. Bovendien is opgemerkt dat sommige houten Komainu-beelden die zijn gewijd in lokale heiligdommen in gebieden dicht bij continentale handelsroutes, zoals die van Hokuriku naar Kyushu tijdens de Edo-periode, opvallende leeuwenfiguren vertonen met kenmerken die lijken op dit stuk. Er zijn ook nauwe voorbeelden die zijn voortgekomen uit de culturele overdracht van Zuid-China naar de Ryukyu-eilanden en Japan, wat wijst op een mogelijke afstamming binnen de Japanse volkscultuur. Echter, vanwege de schaarste aan vergelijkbare voorbeelden zijn definitieve conclusies uitdagend. Beschouw dit als een hypothese.

In ieder geval is het redelijk om dit te classificeren als een volksleeuwenbeeld, waarschijnlijk daterend uit de Edo-periode. De expressie draagt een bepaalde charme, wat bijdraagt aan zijn bewonderenswaardige aanwezigheid.