POT, Aardewerk, Haji-aardewerk, Yayoi–Kofun-periode (300 v.Chr.–581 n.Chr.)
Directe verkoop en verzending naar EU-lidstaten zijn momenteel in principe opgeschort.
In sommige gevallen kunnen wij echter na beoordeling van de omstandigheden individueel reageren.
Neem voor meer informatie contact met ons op.
Verzending naar het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland blijft beschikbaar.
In sommige gevallen kunnen wij echter na beoordeling van de omstandigheden individueel reageren.
Neem voor meer informatie contact met ons op.
Verzending naar het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland blijft beschikbaar.
Dit object is verkocht. Bent u op zoek naar een vergelijkbaar object of een stuk uit dezelfde periode, neem dan gerust contact met ons op.
> Informeer naar dit of een vergelijkbaar objectIn de oude tijden evolueerde aardewerk naar gestandaardiseerde vormen zoals potten, urnen en kommen, vervaardigd volgens hun beoogde gebruik. Deze ontwikkeling begon met de introductie en vestiging van rijstteelt tijdens de Yayoi-periode en zette zich voort tot de Heian-periode, wat ongeveer duizend jaar beslaat.
Dit stuk is een kleine pot uit de Yayoi- tot Kofun-periodes, ontworpen om vloeistoffen of poedervormige stoffen te bevatten. Oorspronkelijk met een korte hals, is het door de eeuwen heen veranderd in zijn huidige vorm door slijtage. De charmante uitstraling roept de aantrekkingskracht van wilde bloemen op.
Wanneer gevuld met water, absorbeert het aardewerk vocht, waardoor het een donkerdere tint krijgt. Het zou een verrukkelijk vat zijn voor zomerse bloemstukken.
w9.5 x d9.5 x h6.3 cm
De Yayoi-keramiek ontwikkelde zich als een “vat van het leven”, waarin de kiemen van een nieuwe maatschappelijke structuur, gebaseerd op rijstteelt en een sedentaire levenswijze, werden vastgelegd in het eenvoudige medium klei. Waar in de Jōmon-periode complexe touwpatronen gangbaar waren, werden in de Yayoi-periode eenvoudiger en meer geordende motieven, zoals kamstrepen, rechte lijnen en golvende patronen, de norm. De aardewerkstukken werden dunner en namen vormen aan die verfijnde esthetiek combineerden met praktische bruikbaarheid.
In vroege Yayoi-nederzettingen in Noord-Kyūshū zijn ijzeren bijlen en pijlpuntjes gevonden, waarvan men aanneemt dat ze via het Koreaanse schiereiland zijn binnengebracht. Deze ijzeren werktuigen droegen aanzienlijk bij aan het kappen van bomen en de ontwikkeling van de landbouw. Tegelijkertijd ontwikkelden ook de technieken voor pottenbakken zich verder. Hoewel de spiraalvormige opbouwtechniek uit de Jōmon-periode bleef bestaan, werden de oppervlakken van de keramiek gladgestreken met een sliblaag (deishō), en begonnen de vormen zich te differentiëren op basis van hun specifieke functies. Zo werden grote potten en kruiken gebruikt voor opslag, schenkkannen voor het inschenken van water of bouillon, en hoge schalen (takatsuki) voor voedsel of ceremoniële doeleinden. Deze voorwerpen waren nauw verweven met de samenleving en ontwikkelden zich tot gestandaardiseerde vormen die de sociale behoeften weerspiegelden.
In de midden-Yayoi-periode maakte de introductie van de afgedekte baktechniek het mogelijk om temperaturen van ongeveer 1000°C te bereiken, waardoor massaproductie van dunwandig, hard en roodbruin aardewerk mogelijk werd. Vondsten van ijzeren pijlpuntjes en speren langs de oevers van het Biwa-meer en in de San’in-regio wijzen op een samenleving waarin landbouw en oorlogvoering naast elkaar bestonden. Tegelijkertijd bleef men van Noord-Kyūshū tot Oost-Japan keramiek produceren die elementen van de Jōmon-stijl behield, wat wijst op een culturele vermenging tussen continentale immigranten die landbouwtechnieken meebrachten en de lokale tradities van Jōmon-pottenbakkers.
In de late Yayoi-periode werd de techniek van ijzergieten in eigen land gevestigd, en zwaarden, pijlpuntjes en bijlen zijn in verschillende regio’s opgegraven. De Yayoi-keramiek behield haar dunwandige, roodbruine vorm en vestigde zich, in combinatie met ijzeren landbouwgereedschap, als een onmisbaar gebruiksvoorwerp voor landbouw, opslag en koken. Aardewerk werd niet langer slechts gezien als een alledaags gebruiksvoorwerp, maar ontwikkelde zich tot een sociaal infrastructuurelement dat de orde binnen de gemeenschap, rituelen en technische structuren ondersteunde.
Bovendien verschenen in deze periode ook voorwerpen die vergelijkbaar zijn met eetstokjes. Op archeologische vindplaatsen uit de late Yayoi-periode zijn zogenaamde “oribashi” gevonden — eetstokjes gemaakt van bamboe die dubbelgevouwen zijn als een soort pincet, waarvan wordt aangenomen dat ze aanvankelijk werden gebruikt voor religieuze of ceremoniële doeleinden. Hoewel eetstokjes voor gebruik tijdens maaltijden pas vanaf de Asuka-periode wijdverbreid werden, suggereert het feit dat het principe van eetstokjes al in de Yayoi-samenleving aanwezig was, veranderingen in voedselrituelen en een groeiend bewustzijn van hygiëne.
Deze innovaties in vorm en techniek creëerden een universele stroom die voortleefde in keramiek en Sue-waar uit de Kofun- en Heian-periodes, en die tot op de dag van vandaag voortduurt. Het concept van “Yō no Bi”, ofwel “de schoonheid van het gebruik”, dat zo vaak werd benadrukt in de filosofie van Yanagi Sōetsu, de grondlegger van de Mingei-beweging, vindt zijn oorsprong al in de Yayoi-periode. De voorwerpen die de maatschappelijke veranderingen begeleidden, vertellen ons in stilte over het bewijs van menselijk leven uit het verleden. Wanneer ik een verweerd stuk Yayoi-keramiek in mijn hand houd, zie ik voor mijn geestesoog de gezichten van naamloze ambachtslieden en de vlammen die fel oplichten in de bergen.
In vroege Yayoi-nederzettingen in Noord-Kyūshū zijn ijzeren bijlen en pijlpuntjes gevonden, waarvan men aanneemt dat ze via het Koreaanse schiereiland zijn binnengebracht. Deze ijzeren werktuigen droegen aanzienlijk bij aan het kappen van bomen en de ontwikkeling van de landbouw. Tegelijkertijd ontwikkelden ook de technieken voor pottenbakken zich verder. Hoewel de spiraalvormige opbouwtechniek uit de Jōmon-periode bleef bestaan, werden de oppervlakken van de keramiek gladgestreken met een sliblaag (deishō), en begonnen de vormen zich te differentiëren op basis van hun specifieke functies. Zo werden grote potten en kruiken gebruikt voor opslag, schenkkannen voor het inschenken van water of bouillon, en hoge schalen (takatsuki) voor voedsel of ceremoniële doeleinden. Deze voorwerpen waren nauw verweven met de samenleving en ontwikkelden zich tot gestandaardiseerde vormen die de sociale behoeften weerspiegelden.
In de midden-Yayoi-periode maakte de introductie van de afgedekte baktechniek het mogelijk om temperaturen van ongeveer 1000°C te bereiken, waardoor massaproductie van dunwandig, hard en roodbruin aardewerk mogelijk werd. Vondsten van ijzeren pijlpuntjes en speren langs de oevers van het Biwa-meer en in de San’in-regio wijzen op een samenleving waarin landbouw en oorlogvoering naast elkaar bestonden. Tegelijkertijd bleef men van Noord-Kyūshū tot Oost-Japan keramiek produceren die elementen van de Jōmon-stijl behield, wat wijst op een culturele vermenging tussen continentale immigranten die landbouwtechnieken meebrachten en de lokale tradities van Jōmon-pottenbakkers.
In de late Yayoi-periode werd de techniek van ijzergieten in eigen land gevestigd, en zwaarden, pijlpuntjes en bijlen zijn in verschillende regio’s opgegraven. De Yayoi-keramiek behield haar dunwandige, roodbruine vorm en vestigde zich, in combinatie met ijzeren landbouwgereedschap, als een onmisbaar gebruiksvoorwerp voor landbouw, opslag en koken. Aardewerk werd niet langer slechts gezien als een alledaags gebruiksvoorwerp, maar ontwikkelde zich tot een sociaal infrastructuurelement dat de orde binnen de gemeenschap, rituelen en technische structuren ondersteunde.
Bovendien verschenen in deze periode ook voorwerpen die vergelijkbaar zijn met eetstokjes. Op archeologische vindplaatsen uit de late Yayoi-periode zijn zogenaamde “oribashi” gevonden — eetstokjes gemaakt van bamboe die dubbelgevouwen zijn als een soort pincet, waarvan wordt aangenomen dat ze aanvankelijk werden gebruikt voor religieuze of ceremoniële doeleinden. Hoewel eetstokjes voor gebruik tijdens maaltijden pas vanaf de Asuka-periode wijdverbreid werden, suggereert het feit dat het principe van eetstokjes al in de Yayoi-samenleving aanwezig was, veranderingen in voedselrituelen en een groeiend bewustzijn van hygiëne.
Deze innovaties in vorm en techniek creëerden een universele stroom die voortleefde in keramiek en Sue-waar uit de Kofun- en Heian-periodes, en die tot op de dag van vandaag voortduurt. Het concept van “Yō no Bi”, ofwel “de schoonheid van het gebruik”, dat zo vaak werd benadrukt in de filosofie van Yanagi Sōetsu, de grondlegger van de Mingei-beweging, vindt zijn oorsprong al in de Yayoi-periode. De voorwerpen die de maatschappelijke veranderingen begeleidden, vertellen ons in stilte over het bewijs van menselijk leven uit het verleden. Wanneer ik een verweerd stuk Yayoi-keramiek in mijn hand houd, zie ik voor mijn geestesoog de gezichten van naamloze ambachtslieden en de vlammen die fel oplichten in de bergen.
Yoshiki Umemori / ROCANIIRU
Opties kiezen
Taal wijzigen
