DIEPE KOM, Aardewerk, Jomon-periode（10000–300 v.Chr.）

Op de Japanse archipel ontwikkelde zich tijdens de Jomon-periode, die ongeveer 16.500 jaar geleden begon, een keramische cultuur die tot de oudste ter wereld behoort. Het meest iconische voorbeeld hiervan is het Jomon-aardewerk. De naam komt van de techniek waarbij met touwen of koorden patronen in klei worden gedrukt. De oudste voorbeelden zijn gevonden op archeologische vindplaatsen zoals Odai Yamamoto in Aomori en Shino-no-uchi in Nagano. Deze objecten waren niet louter kookgerei, maar leken eerder op monumenten die de band tussen mens en natuur symboliseerden.

Jomon-aardewerk werd vervaardigd zonder gebruik van een draaischijf. In plaats daarvan werd de klei handmatig opgestapeld in rollen. Deze methode laat sporen achter in de vorm van diktes en subtiele oneffenheden op het oppervlak van het aardewerk, wat tot op de dag van vandaag de ruwe textuur van de klei voelbaar maakt. Door toevoeging van schelpen, vezels en mica werd het aardewerk bovendien beter bestand tegen het bakken bij relatief lage temperaturen van 600–900 °C.

In de vroege Jomon-periode (ca. 16.500–5.000 v.Chr.) waren diepe potten met een ronde bodem gangbaar. Deze vorm was ideaal voor koken en bewaren van voedsel – een praktische keuze. Naarmate de samenleving meer sedentair werd, evolueerden de vormen naar potten met een vlakke bodem die beter op de grond stonden.

De midden-Jomon-periode (ca. 3.500–2.500 v.Chr.) wordt beschouwd als de gouden eeuw van de Jomon-cultuur. Aardewerk met driedimensionale, complexe versieringen – zoals vlam- of kroonvormen – domineerde, en er ontstonden meer dan zeventig regionale stijlen. Deze potten functioneerden als symbolen van dorpsgemeenschappen, spiritualiteit en natuuraanbidding. Ook in dogū (aardewerken beeldjes) werd een sterk bewustzijn van vruchtbaarheid en gebed belichaamd.

In de late Jomon-periode (ca. 2.500–300 v.Chr.) kwam het alledaagse leven opnieuw centraal te staan. Potten met schenktuiten en dunne, plaatvormige dogū kwamen op, en veranderingen in nederzettingen en klimaat laten zich aflezen in het aardewerk. Deze transitie wijst op de overgang naar de Yayoi-maatschappij.

De ontwikkeling van Jomon-aardewerk door deze drie fasen toont een unieke cyclus: van “gebruiksgoed” naar objecten van “versiering en spiritualiteit”, om uiteindelijk weer terug te keren naar het “alledaagse leven”. Wanneer je een fragment van een pot vasthoudt en de geur van aarde opsnuift, komt een gelaalde dialoog tussen mens en natuur, seizoenen en herinnering tot leven. De nostalgie die dat oproept, is misschien wel het bewijs dat de levenslijn die gedurende meer dan tienduizend jaar op deze eilanden werd gesponnen, ook door ons heen blijft lopen. Jomon-aardewerk mag dan ook worden beschouwd als een groots historisch baken dat ons de weg wijst: waar komen we vandaan, en waar gaan we heen?