POT, Sue-aardewerk, met indrukdecoratie, Nara–Heian-periode（710–1185 n.Chr.）

Sue-aardewerk is een type hooggestookt aardewerk dat in Japan ontstond tijdens het vroege 5e eeuw, voortkomend uit technieken die geïntroduceerd werden vanuit de Gaya-regio van het Koreaanse schiereiland. Door gebruik te maken van ijzerhoudende klei, werd dit aardewerk gebakken in klimovens die in hellingen waren gegraven, wat resulteerde in robuuste vaatwerk met een blauw-grijze tint in plaats van de typische rode klei. De introductie van de pottenbakkersschijf maakte nauwkeurige vormgeving mogelijk. Aanvankelijk werden deze producten gebruikt als prestige-items die in de graven van de heersende elite werden begraven, maar hun toepassingen breidden geleidelijk uit naar tempels, overheidskantoren en het dagelijks leven, waarbij de betekenis en waarde in de loop van de tijd veranderden.

Dit stuk is een jarenvormig vat uit de Nara–Heian-periode, opgegraven uit de regio Fukuoka, een van de grootste productiecentra van Sue-aardewerk. De vorm, gekenmerkt door een uitgesproken schouder die naar het lichaam toe taps toeloopt, hint naar stilistische ontwikkelingen die later invloed zouden uitoefenen op de middeleeuwse keramiek, en belichaamt een unieke mix van zachtheid en spanning die typisch is voor overgangsperiodes.

De buitenkant heeft een blauw-grijze oppervlakte, bereikt door een reductiestookproces dat zuurstof tijdens het bakken beperkte, met bruiningseffecten door vuurverandering en jaren van verwering die een serene landschap creëren. De spiraalpatronen en de iets vervormde rand, voortkomend uit de hand van de pottenbakker en de toevallige effecten van de oven, geven het stuk een rustiek en rijk karakter.

Bijzonder opvallend is het spiraalmotief dat over de gehele binnenbasis van het vat verschijnt. Terwijl "geperforeerde patronen" in Sue-aardewerk typisch op de buitenkant voorkomen, toont dit stuk concentrische cirkelvormige indrukken die zijn gemaakt met een kamachtig gereedschap of een schijf met ingekraste lijnen, wat doet denken aan een melodieuze herhaling binnen het vat.

Deze indrukken dienden waarschijnlijk een functioneel doel, door scheuren tijdens het drogen te voorkomen en uniformiteit in de wand van het vat te waarborgen. Echter, bekeken door een hedendaagse lens, lijken ze alsof de ambachtsman onbewust schetsen in de klei heeft achtergelaten. Naarmate de Heian-periode vorderde, drong Sue-aardewerk geleidelijk door in het leven van de bevolking, waarbij potten en vaten alledaagse voorwerpen binnen gemeenschappen werden. Terwijl de rol van deze producten verschuift van officieel naar huishoudelijk gebruik, werden hun vormen eenvoudiger in overeenstemming met de functie, maar het is binnen deze eenvoud dat een universele schoonheid resideert. De schoonheid die verborgen ligt binnen onbedoelde processen kan worden gezien als een stille getuigenis van de opkomst van de ambachtsfilosofie die later "de schoonheid van nut" zou worden genoemd, die al tijdens dit tijdperk wortel schoot.