OHAGURO TSUBO（TANDZWARTSELPOT）, Ko-Echizen, Muromachi-periode（1336–1573 n.Chr.）

Ohaguro, oftewel het zwart maken van tanden, is een fascinerende gewoonte die uniek is voor Japan. De oorsprong ervan gaat terug tot de Kofun-periode, waar sporen van deze praktijk zijn gevonden op menselijke botten en haniwa (kleifiguren). De traditie zette zich voort in de Nara-, Heian-, Kamakura-, Muromachi-, Sengoku- en vroege Edo-periodes, en beslaat meer dan 1200 jaar.

Door de geschiedenis heen werd wat begon als een praktijk voor zowel mannen als vrouwen geleidelijk exclusief voor vrouwen, en veranderde van een gewoonte van de hogere klassen in een gewoonte die door het grote publiek werd omarmd. Er werd gezegd dat vrouwen die ohaguro beoefenden er gracieuzer en mooier uitzagen, en tegen de Edo-periode was het een wijdverbreide gewoonte geworden onder getrouwde vrouwen in het hele land.

De kleine potjes die gebruikt worden om de vloeistof voor het bleken van tanden te bewaren, staan ​​bekend als ohaguro tsubo. Die uit Echizen staan ​​vooral bekend om hun rijke variatie aan vormen. Deze potjes werden soms hergebruikt als bloemenvazen ​​tijdens theeceremonies en worden ook wel tetsujō tsubo genoemd.

Dit stuk is een ohaguro tsubo uit de Muromachi-periode en straalt een elegantie uit die past bij bloemstukken.