BEKER, Sue-aardewerk, Kofun-periode（250–581 n.Chr.）

De beker (tsuki) is een van de weinige vormen die bewaard is gebleven vanaf de opkomst van het Sue-aardewerk tot het einde van die periode.
Het vervult een functie die vergelijkbaar is met die van een moderne theekom, en vertegenwoordigt een universele vorm die van oud aardewerk tot op de dag van vandaag voortduurt.
Daarom geloof ik dat het beschouwd kan worden als een standaard voor het observeren van de variaties in het dagelijks leven en de keramische stijlen door de verschillende tijdperken heen.

Archeologische rapporten geven bijvoorbeeld aan dat een verzameling vaatwerk, opgegraven uit de woning van een familie die in de 6e eeuw actief was in de landbouw en veeteelt, onder meer bestond uit: "1 Sue-keramische beker, 3 deksels, 5 aardewerken bekers, 6 aardewerken potten van verschillende afmetingen, 1 stoomkom van klei en 2 Sue-keramische kannen." Deze verzameling weerspiegelt wat kan worden beschouwd als een gemiddelde set serviesgoed uit die tijd, en de beker dient als een aanwijzing voor hoe mensen in die tijd leefden. Archeologie is inderdaad fascinerend.

De vorm van dit stuk, gekenmerkt door zacht oplopende zijkanten vanaf een hoge voet, is typisch voor de 7e eeuw.
De slanke constructie en het stevige, grijze oppervlak wekken een gevoel van spanning op bij aanraking.

Door de tijd heen blijft het universeel aantrekkelijk, en zelfs de slijtage en rafels behouden een zekere schoonheid.
Ik geloof dat dit de diepe betekenis van het doel dat het belichaamt, weergeeft.

Of het nu gaat om het zaaien van wilde bloemen of het zetten van thee, ik geloof dat het op talloze manieren plezier oplevert.