MOON JAR, Wit porselein, Joseon-dynastie（1392–1897 n.Chr.）
Exclusief btw. Invoerrechten kunnen van toepassing zijn. Verzendkosten worden berekend bij het afrekenen.
In sommige gevallen kunnen wij echter na beoordeling van de omstandigheden individueel reageren.
Neem voor meer informatie contact met ons op.
Verzending naar het Verenigd Koninkrijk en Zwitserland blijft beschikbaar.
De Moon Jar is een onderscheidend stuk dat is vervaardigd tijdens het midden van de Joseon-dynastie, ook wel bekend als de Lantaarnpot of Volle Maanpot (Dalhanari). De Joseon-periode werd sterk beïnvloed door het confucianisme, wat een gevoeligheid in de kunsten bevorderde die de schoonheid van puur wit porselein benadrukte, gekenmerkt door zijn ingetogen decoratie. Het kenmerk van porselein uit deze periode is de onberispelijke witte tint, met subtiele variaties die zelden identiek zijn, ingedeeld in tinten zoals melkachtig wit, sneeuwwit, grijsgroen wit en blauwachtig wit.
De naam "Moon Jar" werd gegeven door de Koreaanse abstracte schilder Kim Whanki, geïnspireerd door de ronde vorm die doet denken aan een volle maan. De zachte, vloeiende lijnen en het robuuste lichaam roepen een gevoel van zowel grandeur als rust op. Dergelijke vormen werden voornamelijk geproduceerd in de 17e eeuw. Het wit van de Moon Jar voldoet niet aan het pure wit dat typisch is voor vroeg Joseon porselein, noch komt het overeen met de grijsgroene wittinten van mid-Joseon keramiek, of de blauwachtige tonen die vaak werden geproduceerd in de Bunwon-oven. Hoewel vaak beschreven als melkachtig wit, vertonen niet alle Moon Jars deze eigenschap; velen tonen een verscheidenheid aan witte tinten binnen één enkel vat. Bovendien kunnen er geelachtige vlekken worden waargenomen als gevolg van oxidatie of onvolledige verbranding, evenals verkleuring door vloeistofabsorptie in potten die werden gebruikt voor opslag.
De Moon Jar onthult voortdurend diverse tinten wit, die subtiel in de loop van de tijd verschuiven. Deze organische transformatie van wit, samen met zijn tonale variëteit, kan zijn wat ons boeit. Bovendien is het uiterst zeldzaam om grote potten in de wereldkeramiek te vinden die volledig vrij zijn van decoratie. De uitgestrekte witte bol van de Moon Jar vertegenwoordigt een blanco canvas, dat onze aangeboren verlangen naar eenvoud stimuleert. Zodra er enige vorm van schilderkunst of ornamentatie op het oppervlak wordt aangebracht, wordt het niet langer beschouwd als een Moon Jar. Deze leegte is een perfecte uitdrukking van gematigdheid en anonimiteit, vrij van verlangen of egoïsme. De willekeurigheid die inherent is aan zijn vorm heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht. De diverse gedachten en inspiratie die worden opgeroepen door het plechtige maar delicate oppervlak van de Moon Jar belichamen de esthetische gevoeligheden en schoonheid die door de mensen van zijn tijd werden gewaardeerd.
Dit specifieke stuk verkeert in uitstekende staat en behoudt een bijna onberispelijke vorm. Het vertoont een rijke melkachtige witte tint. Vanwege zijn grootte is de Moon Jar doorgaans te groot om als één stuk op een pottenbakkersschijf te worden gevormd; daarom wordt hij vaak geconstrueerd door een boven- en onderhelft te verbinden, zoals het geval is met deze pot. Deze methode om de twee helften te verbinden wordt verondersteld zijn oorsprong te hebben in de vroege Ming-dynastie (1368–1644) en is zeer effectief voor het creëren van grote potten. De meeste grote Chinese potten die met deze techniek zijn gemaakt, zijn soepel afgewerkt, waardoor de verbindingslijn in het midden van het lichaam bijna onzichtbaar is.
Daarentegen hebben de verbindingslijnen van Koreaanse Moon Jars de neiging om te barsten of te vervormen tijdens het bakken, wat vaak resulteert in een onvermogen om een perfecte bol te vormen, zoals te zien is in dit stuk. Deze lichte onregelmatigheid zorgt ervoor dat de meeste Moon Jars de vorm van een afnemende maan aannemen in plaats van een volle maan. Deze asymmetrie draagt echter bij aan zijn schoonheid, belichaamt een schoonheid van willekeurigheid die de subtiele veranderingen en bewegingen in de natuur oproept. Dit stuk wordt geleverd met een aankoopbewijs uit het Taisho-tijdperk, waaruit blijkt dat het door een eerdere verzamelaar is verworven uit een antiekwinkel. De staat van het papier is slecht, met tekenen van insectenschade.
Er zijn veel productfoto’s beschikbaar. Controleer de details en staat. Neem gerust contact met ons op bij vragen.
De esthetiek van deze periode gaf geen prioriteit aan uiterlijke pracht of technische verfijning, maar aan vormen en uitdrukkingen die op stille wijze het innerlijke van de mens ondersteunden. Voorwerpen en meubels waren niet slechts gebruiksvoorwerpen, maar eerder een soort dōjō — plekken van geestelijke oefening waar het dagelijks handelen en de gemoedstoestand in balans gebracht werden. Een eenvoudige pot in het studeervertrek van een geleerde, een sobere tafel of een ongeornamenteerde penseelhouder waren niet alleen objecten van observatie, maar spiegels van houding en gedachten.
Het is dan ook geen toeval dat de ambachtelijke voorwerpen uit de Joseon-periode een “terughoudende aanwezigheid” uitstralen. Ze zijn niet bedoeld om te imponeren, maar om samen met de geest van de mens te ademen, hem stilzwijgend te begeleiden en te centreren.
In het geval van wit porselein bijvoorbeeld, werden “onbedoelde verschijnselen” — zoals subtiele glazuurlopen, trillingen in de klei of kleine asymmetrieën in de vorm — geaccepteerd zoals ze waren. Hierin weerspiegelt zich een open en ruimhartige geest, die haaks staat op het moderne schoonheidsideaal van perfectie en uniformiteit. Deze houding stelt de grenzen ter discussie tussen natuur en kunstmatigheid, schoonheid en onvolmaaktheid, object en geest. Het was niet slechts een manier van maken, maar een uitdrukking van een tijdgeest.
De schoonheid van Joseon is, als men het zo mag zeggen, geen “schoonheid van vertoon”, maar een “schoonheid van resonantie”. Niet de aantrekkelijkheid van het object zelf staat centraal, maar het vermogen van het object om een moment van zelfreflectie op te roepen — een uitnodiging om na te denken over hoe men zou moeten leven en zijn. Daarom moet het object niet te veel spreken; het moet stilte, leegte en tussenruimte in zich dragen. Deze denkwijze lijkt diepgeworteld in de essentie van het Joseon-ambacht.
Deze waarden staken uiteindelijk de zee over en vonden een diepe worteling in Japan. Binnen de wereld van het chanoyu (de Weg van de Thee) werden wit porselein en buncheong-keramiek uit Joseon al in de late Momoyama-periode gebruikt. Hun sobere en stille karakter bood een alternatief voor de plechtige pracht van Chinese importwaren. De esthetiek van “luisteren naar wat niet wordt gezegd” in de theecultuur resoneerde met de stilte en onvolmaaktheid van Joseon-objecten en voedde een blik die tot uiting kwam in de geest van wabi-sabi.
In de moderne tijd ontdekten denkers van de Mingei-beweging zoals Yanagi Sōetsu en Kawai Kanjirō in de ambachten van Joseon “een kracht die de mens zuivert” en “een manier van leven zoals die zou moeten zijn.” In een tijd waarin ambacht in de vergetelheid dreigde te raken, werden deze objecten niet louter als antiek gezien, maar als manifestaties van een levenshouding — met diepe waardering en empathie omarmd.
Wanneer ik vandaag de dag een ambachtelijk object uit de Joseon-periode tegenkom, word ik opnieuw geraakt door zijn stilte. Daarin leeft de geest voort van een tijd die vroeg hoe de mens zou moeten leven en zijn — en die stille stem klinkt nog altijd helder en onverminderd door.
Opties kiezen
Exclusief btw. Invoerrechten kunnen van toepassing zijn. Verzendkosten worden berekend bij het afrekenen.
Taal wijzigen
