BISTROGLAS MET DIKKE BODEM, c, 19e eeuw, Vroegmoderne tijd（16e–19e eeuw）

Dit kleine, dikke glas werd vaak gebruikt op eettafels en balies in 19e-eeuws Frankrijk. Het heeft een opvallend gewicht in verhouding tot zijn beperkte capaciteit, wat een gevoel van stabiliteit en dichtheid biedt wanneer het in de palm wordt gehouden. De rand is zachtjes uitlopend, en de verbinding met de voet is naadloos, waardoor een harmonieuze proportie behouden blijft.

Subtiele vervormingen en variaties in dikte van het glasblazen zijn zichtbaar op het oppervlak, waardoor het stuk van karakter verandert met elke wijziging van de hoek, vergezeld van delicate verschuivingen in licht. De binnenkant bevat fijne luchtbellen en ongelijkmatige bewolking, die het licht zachtjes verstrooien en een rustige en diepgaande indruk geven.

De basis heeft een dikke laag glas, waardoor een structuur ontstaat waarin de vloeistof lijkt te zweven, wat een visuele uitgestrektheid biedt die compenseert voor het bescheiden volume. Wanneer gevuld met gekleurde vloeistoffen zoals thee of likeur, onthult het glas subtiele transformaties door de breking van licht.

Dergelijke glazen zijn niet alleen gebruikt in de arbeiderswijken van Parijs, maar ook in verschillende informele settings, waaronder lokale treinstations, dorpshuizen en eetkamers van herbergen. Ze zijn herhaaldelijk gevuld met water, wijn, fruitlikeuren en gedistilleerde dranken, wat een veelzijdige geschiedenis weerspiegelt die van nature is belichaamd in hun onversierde vorm.

De huidige staat is uitstekend, zonder significante chips of scheuren op het glasoppervlak, wat de essentie van zijn tijd zachtjes behoudt.